[ ][ ]

PG Art Gallery hosted “[ ]”, an exhibition of the sketchbooks of Funda Alkan, Ceyda Aykan, Kerem Ozan Bayraktar, Elsa Ers Brosh, Can Ertaş, Reysi Kamhi, Ayşecan Kurtay, Sinan Logie, Devran Mursaloğlu, Hale Güngör Oppenheimer, Yağız Özgen, Tunca Subaşı, Candaş Şişman and Ayşe Wilson. The bracket sign relates to the notebook through spacing, opening and going into detail. It opens up the residue of the artist’s visible, linear history, largely shaped by the art market and art history, or the things that may yet take place.

The notebook is the first point where the artist’s thoughts meet the material, free of any concern about being seen, time or place. The exhibition offers a chance to follow the starting points of known works, unrealised projects and the evolution of a project over time, as texts, sketches and collages. Ranging from a quick scribble to “finished” projects, and from handmade to digital notebooks, it looks at the relation of the material to the work, not only the thought.

Shown: a digital sketchbook kept on a tablet. Text in the brochure: “Sketching your work or describing it with a phrase is like taking a photograph, I suppose. You take a snapshot of what’s on your mind in order not to forget. But this is mostly a blurry photograph because the universe of outcomes is infinite, there is so much left to describe. This gap sometimes fills itself in time, and sometimes is left empty. I have doubts about the idea that there is no hierarchy between the sketch and the work. Unless the goal is to present sketches as works of art, nobody wants to present a blurry photograph.”

Text: PG Art Gallery press release, 2014.

Machine translation of the Turkish text.

Pg Art Gallery, Funda Alkan, Ceyda Aykan, Kerem Ozan Bayraktar, Elsa Ers Brosh, Can Ertaş, Reysi Kamhi, Ayşecan Kurtay, Sinan Logie, Devran Mursaloğlu, Hale Güngör Oppenheimer, Yağız Özgen, Tunca Subaşı, Candaş Şişman ve Ayşe Wilson’ın defterlerinin yer aldığı “[ ]” sergisine ev sahipliği yaptı. Ayraç işareti defterle aralama, açma ve detaya girme üzerinden bir ilişki kuruyor; sanatçının sanat piyasası ve sanat tarihi tarafından büyük ölçüde yönlendirilen, görünürdeki çizgisel tarihinin dışında kalanı, artık olanı ya da potansiyel olarak gerçekleşecek olanı aralıyor.

Defter sanatçının herhangi bir izlenme, zaman ve mekan kaygısı gütmeden düşünceleri ile malzemenin buluştuğu ilk nokta. Sanatçıların tanınmış çalışmalarının çıkış noktalarını, gerçekleşmemiş projeleri ya da bir projenin zaman içinde evrilişini metinler, eskizler ve kolajlar şeklinde izleme şansı sunan sergi, anlık bir karalamadan ‘tamamlanmış’ projelere, el yapımı olanlarından dijitallerine uzanan defter kullanımlarıyla salt düşünsel olanı değil, malzemenin de yapıt ile ilişkisini irdeliyor.

Sergilenen: bir tablette tutulan dijital defter. Broşürdeki metin: “Eskiz yapmak ya da bir tümce ile yapacağınız çalışmayı betimlemek biraz fotoğraf çekmek gibi sanırım. Kafanızdakinin hızlıca fotoğrafını çekiyorsunuz, unutmamak için. Ama bu genelde bulanık bir fotoğraf oluyor çünkü sonuçlar evreni çok geniş, geriye betimleyeceğiniz yüzbinlerce şey kalıyor. Bu boşlukların bir bölümü zaman içinde doluyor, bir kısmı hiç dolmuyor. Eskiz ile yapıt arasındaki hiyerarşinin olmadığını ileri süren fikirler konusunda şüphelerim var. Doğrudan amacınız eskizi sanat olarak ortaya koymak olmadıkça kimse bulanık bir fotoğrafı sunmak istemez.”

Metin: Pg Art Gallery basın bülteni, 2014.