At the End of the DayGünün Sonunda

Before the Covid-19 pandemic of 2020 became a global health crisis, humanity was on the brink of its initial face-off with the environmental damage it has wrought since the Industrial Revolution. This earth, which humanity has claimed to be the center of, is perfectly capable of surviving without us. Will our species acknowledge its humble place in the universe and develop respectful ways of coexisting with nature?

“At the End of the Day” explores this line of questioning, featuring works that address the distinction between exploitation and coexistence, migration and conquering, and memory and monumentalizing. The selection counts Ursula K. Le Guin’s 1972 novella “The Word for World is Forest” among its points of reference. The works invite viewers to reconsider their relationship to and with the environment.

Text: Odunpazarı Modern Museum, 2020.

2020’deki Covid-19 pandemi dönemi ve öncesindeki birkaç yılda insanlık, Sanayi Devrimi’nden bu yana doğaya verdiği zararın boyutları ve ekolojik dengenin bozulmasının sonuçlarıyla yüzleşmeye başladı. İnsanın uzun süre merkezine kendini koyarak bir çeşit sahiplik iddiasında bulunduğu yerküre, bizsiz de yaşamaya devam edebilir. Peki türümüz bu bilgiyi özümseyerek doğanın içinde var olmanın daha saygılı yollarını arayacak mı?

“Günün Sonunda”, bu sorgulama halinin yankılarını taşıyan, sömürü ile ortakyaşam, göç ile istila, yapıbozum ile hafıza ve hafıza ile anıtlaştırma arasındaki nüansları kayıt altına alan çalışmalardan oluşuyor. Seçki, Ursula K. Le Guin’in ilk defa 1972’de yayımlanan “Dünyaya Orman Denir” öyküsünden de yola çıkıyor. Eserler izleyiciyi doğayla kendi ilişkisi üzerine yeniden düşünmeye davet ediyor.

Metin: Odunpazarı Modern Müze, 2020.